آغاز فصلی دیگر...ما دوباره پوست می اندازیم...با قصه های

عاشقانه....من دانیال آریامهر هستم... ب قول معشوق ام..ک

می گفت...تو دانیال آریایی ولی بی مهری....!

وبلاگ قبلی ام عشق من و تو حکایتی بود هم ک ب ابدیت پیوست...حالا کوچ کردم اینجا..روی این مسئله خیلی حساس

شدم...نباید حساس باشم..ولی کوچ ب اینجا این حس رو ب من داد ک انگار یک زندانی سیاسی ام..ک ب یک کشور اروپایی پناهنده شدم...

نمی دونم برای شروع دوباره چی بگم...

چ خوبه یک ترانه ی زیبا تقدیم کنم....و حرفی هم نزنم...

درمانده از این دنیا
من بی تو و تو تنها
تو گمشده ی صحرا
من تشنه ی گشتن ها
من خسته ی رفتن ها
تو قفل همه در ها

من ریشه این خاکم
تو لحظه چیدن ها
بوئیدن و بگذشتن
از باغ اقاقی ها

از اشک گل لاله
ییوستن دریا ها
من لحظه دیدارم
تو وقت گذشتن ها

تو زخمه ی هر سازی
من ناله رفتن ها
در ساکت چشمانت
فریاد شکستن ها
من زائر درگاهم
تو اوج رسیدن ها